lumclogo

Auto-immuun hepatitis

Autoimmuun hepatitis is een chronische ontstekingsziekte van de lever, die vaker voorkomt bij vrouwen dan bij mannen, met aantoonbare auto-antistoffen in het bloed en verbeterend onder immuunsuppressieve (ontstekingsremmende) geneesmiddelen. De ziekte is relatief zeldzaam. In Noord Europa treedt de ziekte op bij ongeveer 170 personen per miljoen per jaar. Autoimmuun hepatitis treedt vaak op met andere immuun-gemedieerde ziektes, zoals reumatoide arthritis, diabetes mellitus of autoimmuun thyreoiditis (schildklierontsteking). Autoimmuun hepatitis komt daarnaast in ongeveer 8% van de patiënten samen met een andere chronische leverziekte voor, zoals primaire biliaire cirrose of primair scleroserende cholangitis. In dat geval spreekt men van een zogenaamd 'overlap syndroom'. De oorzaak van autoimmuun hepatitis is gelegen in genetische factoren en vaak een uitlokkende gebeurtenis zoals een infectie of een geneesmiddel, waardoor een ontstekingsreactie in de lever op gang komt. Zonder behandeling leidt de ziekte uiteindelijk tot cirrose en leverfalen. Bij een kwart van de patiënten manifesteert de ziekte zich door acute hepatitis met geelzucht en algemene symptomen. Vaker is er slechts sprake van aspecifieke klachten zoals bij andere vormen van chronische hepatitis. De diagnose wordt gesteld op een combinatie van bloedonderzoek en veelal een leverbiopsie.

Behandeling

De behandeling van autoimmuunhepatitis bestaat uit immuunsuppressieve (ontstekingsremmende) therapie. Standaardbehandeling is prednison of combinatie van prednison en azathioprine. In het algemeen wordt gestreefd naar een zo laag mogelijke dosis prednison wanneer de ziekte tot rust is gekomen, om bijwerkingen van prednison te verminderen. Vaak zal de patiënt toch langdurig of zelfs levenslang behandeld moeten worden om de ziekte in remissie (rustig) te houden. Slechts een minderheid (ongeveer 10%) van de patiënten kan uiteindelijk stoppen met de geneesmiddelen. Er is tot op heden nog geen grootschalig onderzoek verricht naar andere geneesmiddelen bij autoimmuunhepatitis. Wel zijn enkele geneesmiddelen in kleine studies onderzocht, zoals cellcept, ciclosporine, tacrolimus of budesonide.

In het LUMC is er bijzondere aandacht voor de behandeling autoimuunhepatitis. In 2008 is er een landelijke stuurgroep autoimmuunhepatitis opgericht samen met enkele andere academische en grote algemene ziekenhuizen. Het streven is om zoveel mogelijk autoimmuunhepatitis patiënten op te sporen en in kaart te brengen, zodat in de toekomst meer onderzoek gedaan kan worden naar onder meer verbetering van de behandeling van autoimmuunhepatitis.

Klik op deze link voor een overzicht van lopende studies op het gebied van leverziekten.

 

 

sub-menu